Berichtdetails

DE MOOISTE SPORT DIE BESTAAT
15-10-2020

Duivensport !

iets mooiers is er niet. Je komt voor of na je werk bij je duiven, ze kijken je aan, ze praten met je. Iedere duif heeft zijn eigen ik, maar bij iedere duif is het zelfde gevoel voor jou : ze houden van je. Tenminste als je goed voor ze bent. Een duif is zeer gevoelig voor emoties, voel jij je niet goed, of misschien zelfs boos, wacht even voor je het hok in stapt, uit eigen ervaring weet ik dat. Ik heb jaren gehad, en dan praat ik meest over midden jaren 90 dat ik als een dwaze soms door het hok ging. Wilde een duif niet gepakt worden, vloog hij voor me weg, en ik had mijn dag niet dan pakte ik de duif en gooide hem door het hok of in zijn broedbak. Ik geef het toe, ik was boos en bracht dat mee naar het hok, een nieuwe bazin op het tankstation die dacht dat het 40/45 was en zij een kleine ....., Mijn vader die aan het eind van zijn krachten kwam en niet veel meer kon op het hok, en in het huis zelf was het geen pretje. Dan kom je het hok binnen en ziet een kapot gevochten nest of een uit de bak gegooide doffer. Dan nam ik gelijk maatregelen, korte metten, ik was op sommige momenten in het hok niet voor rede vatbaar. Natuurlijk kwam dat niet door de duiven, die deden wat ze altijd deden, duif zijn. Ik wil het niet goed praten, maar mede door de omstandigheden was ik wie ik was. Maar na enkele jaren kwam ik in iets rustiger vaarwater, de mevrouw op het tankstation ging weg, de sfeer kwam langzaam terug, mijn vader overleed, verschrikkelijk natuurlijk, dat ten eerste maar ging het daarna op de hokken niet goed, dan was het mijn schuld, mijn eigen schuld, geen Shell mevrouw meer die me gek maakte, geen vader meer waar ik regelmatig mee botste. Gelukkig kwam ik in de loop van de weken voor zijn dood tot bezinning, hij kon gewoon niet meer, kon geen vijf meter lopen zonder zuurstof. Bij de longarts kregen mijn broer, zus en ik een rietje, hierdoor in en uit ademen, dat is precies het gevoel en hoeveelheid jullie vader binnen krijgt/mee maakt.          Ik schaamde me kapot, ik degene die tegen mijn vader vloekte: ER ZIT NOG EEN DUIF BUITEN, of KON JE HET BAD NIET NEERZETTEN.. ach ach nu voelde ik het zelf, schaamde me helemaal lam, de laatste maanden van zijn leven vochten we niet meer, pa bleef lekker zitten, ik pakte een duif, liet hem zien, samen besloten we welke mee zou gaan en welke aangewezen, hij kwam niet meer op de hokken. Zo zou het gaan in 1999, ik gewoon alles met de duiven naast mijn werk, en ging het goed dan was dat zo, en ging het niet goed, dan was dat ook maar zo.             We genoten in begin 1999 weer gewoon van de duiven Pa, Ma en ik. Maar veel heeft hij van het begin niet gezien, lag meestal in het ziekenhuis aan het zuurstof, en de tijden dat hij thuis was was hij altijd aan de antibiotica.             Op donderdag 6 mei 1999 hadden we besloten de witpen aangewezen te zetten voor Troyes. Op vrijdag avond 7 mei na het inmanden bracht ik het klokje vast thuis, en om èèn of andere reden liep hij mee tot de deur, en zei: je pakt de witpen morgen..  Op 8 mei vroeg in de ochtend belde mijn moeder, papa was in zijn slaap overleden, die dag was de witpen onze eerste duif. Toen later die dag Papa er mooi bij lag ben ik met de Witpen en het Bont van Basten duifje bij hem op de rand van het bed gaan zitten... tja. 

Hoe kom ik nu op dit onderwerp? Ik ben nu zelf in rustig vaarwater, ben heel gelukkig en heb van mijn hobby mijn werk kunnen maken. Samen met Petra zijn we een team, in huis maar ook in de duivensport. Ik loop nu bij wijze van spreken lachend in en uit het hok. Nooit is er meer een spanningsveld om me heen als ik bij de duiven kom. Je ziet het duidelijk aan de duiven, geen enkele duif loopt voor me weg, ze willen allemaal met me spelen en of op mijn rug zitten. Opvallende voordelen zijn dat er geen duiven meer van het nest knallen als ik het kweekhok binnen kom, ze kijken me aan, misschien een knikje of een beet in mijn vingers, maar verder vertrouwen ze me 100%. Maar ook bij thuiskomst, geen angst, ze vallen gemakkelijk binnen of zelfs op mijn arm of nek als ik bij het hok sta. Maar je ziet het zeer zeker ook aan de prestaties, het ging in 2019 en 2020 wonderbaarlijk goed en het kan niet anders dan dat de sfeer in het huis maar vooral in mij er mee te maken heeft.

In het tijdsdeel tussen overlijden van papa in 1999 en de super seizoenen 2019 en 2020, was ik de meeste tijd minder driftig op de hokken, maar door diverse omstandigheden kwam het nog wel eens voor dat ik uit mijn stekker ging in het hok. Maar de ervaring werd groter en de leeftijd hoger, ik kon vaker de knop omzetten als ik naar het hok liep, en wist meestal "dat ik nu even niet naar de hokken moest".  Nu probeer ik iedereen er van te overtuigen dat de sfeer in je kop, je emoties merkbaar of voelbaar zijn door duiven. Ik zie het ook hier met de bezoekers die duiven mee brengen, het lijkt dat de rustige mensen ook kalme duiven hebben. Maar mensen en hun hond zouden op elkaar gaan lijken zegt men wel eens, ik denk dat dat ook een beetje zo is bij duiven, ik kijk wel eens van een duif naar de baas of andersom en denk... :)

Hoe hadden mijn vader en moeder als ze nog leefden tegen de nieuwe beleving op het hok gekeken? En tegen de huidige situatie? Het had zo mooi geweest als ze dit hadden mogen mee maken, maar helaas. Ik ben niet gelovig in de zin van een God, maar toch denk ik dat er iets is, ik merk dat ze soms met me mee kijken, en zien dat het goed is. 

Wees lief voor elkaar, wees goed voor anderen, denk niet alleen aan uw zelf en ga liefdevol om met uw duiven, het zal beter gaan. Wees lief voor anderen dan zijn ze dat meestal ook tegen jou, wees goed voor je dieren dan zullen ze dat ook voor jou zijn.

Tot morgen. ( Petra is jarig de 16e oktober) 

 

Terug