Dagboek zondag 2 augustus 2026

2-8-2026

Hoofdstuk 3 – Eerst leer je de duif kennen, daarna pas de kampioen

Ik heb vaak gezegd dat je een goede duif niet alleen met je ogen moet bekijken, maar vooral moet leren lezen.

Dat klinkt misschien vreemd. Een duif kan immers niet praten. Toch vertelt hij iedere dag hoe het met hem gaat. Je moet alleen leren luisteren naar wat hij zonder woorden zegt.

Voor mij begint dat al wanneer de jonge duiven net zijn gespeend. Ik probeer niet alleen een ploeg jonge duiven op te voeden. Ik wil iedere afzonderlijke duif leren kennen.

Iedere duif heeft zijn eigen karakter. De één is nieuwsgierig, de ander voorzichtig. De één is als eerste bij het voer, terwijl een ander eerst rustig afwacht. Juist die verschillen maken de duivensport zo mooi. Veel liefhebbers kijken naar een hok vol jonge duiven. Ik zie geen hok vol jonge duiven. Ik zie tientallen verschillende persoonlijkheden. Ik ken ze één voor één.

Ik weet welke altijd als eerste op de plank zit, welke graag in een hoekje ligt, welke ruzie zoekt, welke het liefst naast dezelfde buurman zit en welke mij al aankijkt voordat ik het hok binnenstap.

Wanneer ik 's morgens of 's avonds over de jonge ploeg heen kijk, zie ik meestal binnen enkele seconden hoe de vlag erbij hangt. Een jong hoeft maar één dag wat buikpijn te hebben gehad of een nacht slecht geslapen te hebben en ik zie het vaak direct. Niet omdat ik bijzondere gaven heb, maar omdat ik weet hoe iedere duif zich gedraagt wanneer hij volledig gezond is. Dat verschil leer je alleen kennen door veel tijd tussen je duiven door te brengen.

Observeren is misschien wel het meest onderschatte onderdeel van de duivensport. Een liefhebber die zijn duiven werkelijk kent, ziet afwijkingen vaak dagen eerder dan iemand die alleen voert en schoonmaakt. Daarom geloof ik dat goede verzorging veel verder gaat dan voer geven. Een duif moet vertrouwen hebben. Hij moet zich veilig voelen. Hij moet weten dat de hand die hem vangt geen gevaar betekent.

Ik ben ervan overtuigd dat een goede band tussen liefhebber en duif uiteindelijk ook prestaties beïnvloedt. Misschien niet rechtstreeks in meters per minuut, maar wel in vertrouwen. Een duif die geen angst kent, blijft rustiger, herstelt gemakkelijker en laat zich eenvoudiger motiveren. Ik zeg weleens dat mijn duiven niet vóór mij vliegen. Ze vliegen mét mij. Wij vormen een team. Ik ben hun verzorger, maar ook hun vriend. En ik heb vaak het gevoel dat zij dat ook weten.

Na enkele weken spelen ontstaat er in mijn hoofd al een eerste rangorde. Niet alleen op basis van uitslagen, maar vooral op de manier waarop een duif beweegt, thuiskomt, herstelt en zich gedraagt.

Vaak kan ik dan al zeggen welke jonge duiven volgens mij later de grootste kans hebben om uit te groeien tot echte toppers. Natuurlijk heb ik niet altijd gelijk, maar opvallend vaak blijken juist die duiven later de verwachtingen waar te maken.

Een kampioensduif laat vaak veel eerder zien dat hij bijzonder is dan alleen op de uitslag. Hij beweegt anders, kijkt anders en straalt iets uit. Dat moet je leren zien. Ook later, wanneer een duif volwassen is, blijft dat persoonlijke contact van onschatbare waarde. Iedere goede duif heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing. De kunst is om te ontdekken waardoor juist die ene duif gemotiveerd raakt.

Wie zijn duiven echt kent, kijkt niet naar een hok vol ringnummers, maar naar levende atleten met een eigen karakter, een eigen talent en een eigen manier om kampioen te worden. Misschien is dat wel één van de mooiste lessen die de duivensport mij heeft geleerd: voordat je een kampioen kunt ontdekken, moet je eerst de duif leren kennen.

tot morgen voor het volgende deel

 

Terug